Het zijn dus niet alleen adoptiekinderen of verwaarloosde kinderen die hechtingsstoornis ontwikkelen.

... Vanaf dat zij verkracht is verteld zij op school verhalen dat ik haar mishandel. Zij heeft aan de schoolarts diepe krassen op haar rug laten zien waarvan zij verteld heeft dat ik dat met een scherp voorwerp heb gedaan. De schoolarts kent mij niet en nam zonder te informeren alles voor waar aan.

... De therapeut ging mee in haar verhalen en mijn dochter was logischerwijs lyrisch over haar, want ze kreeg bergen aandacht door haar verhalen.

De therapeut raadde uithuisplaatsing aan zodat mijn dochter tot rust kon komen.

... hoorde ik van school dat haar vader haareen jaar lang had gestalkt ...

Kinderen met hechtingsstoornis zijn meesters in het liegen manipuleren van mensen.

Het lijkt wel of de hulpverlening niet weet dat hechtingsstoornis bestaat en wat de symptomen zijn.

Niemand legt de link bij het misbruik dat zij heeft moeten doormaken.
Nee, het ligt aan de moeder-dochter relatie. Dáár moet toch wel iets héél erg scheef zitten. Dáár is het fout gegaan.

karin k schreef:
wat ik als kwetsend ervaar is dat je zegt, het kan aan beiden liggen, jij hebt gefaald als moeder. Misschien bedoel je wel iets anders dan dat je het zegt, maar komt op mij vrij hard over.

Verder vraag je waarom het van belang is dat het hier om een hechtingsstoornis gaat. Kijk, ik wordt nu al vijftien jaar als een moeder neer gezet die graag wou dat er met haar kind iets mis was en zonodig iets wou vinden.

Je wilt niet weten wat wij als gezin hebben meegemaakt omdat de hulpverlening hier in NL niet goed werkt en alles op de ouders schuift, goede nagelaten.

Bedoel het niet verwijtend ofzo, maar mij heb je hiermee flink gekwetst.

beertje schreef:
Je zou er goed aan doen om, indien je inderdaad hulp en dialoog zoekt niet al te veel in te vullen over diegene met wie je spreekt. Het zou je ook sieren om niet in dezelfde alinea waarin je, onterecht, je boosheid over vemeend kwetsende woorden uitspreekt te mengen met een direct persoonlijk gerichte aanval. Je gaat hierin echt te ver.

Beertje, in vul niets in, ik reageer slechts op jouw uitlatingen. Dat is niet aanvallend of kwetsend bedoeld, net zoals dat bij jou ook niet het geval was zoals je al schreef.

Beertje schreef: Probeer niet alles op te vatten als kritiek op jou of je ouderschap en de aanval als verdediging te kiezen, dat helpt je niet verder en je dochter nog minder. Met wat meer tact, en een minder bevooroordeelde houding zou je verder komen, ook bij de hulpverlening.

Sylvia: Ik vat slechts dingen als kritiek op die kritiek ZIJN. Verder probeer ik jou slechts dingen duidelijk te maken die kennelijk niet begrepen werden, gezien de dingen die jij schreef. Door de niet zachtzinnige manier waarop jij hebt gereageerd kun je verwachten dat daar ook scherp op gereageerd wordt. Het gaat hier niet om een pak suiker, maar over zaken die met gevoelens te maken hebben. En nogmaals, ook al heb je het niet zo bedoeld, het eindresultaat is hoe het overkomt. Dus als het over tact gaat........
Als jij zegt dat ik met meer tact en een minder bevooroordeelde houding verder zou komen bij de hulpverlening ga je dus verder in de oordelende trant van jouw eerste reactie. Kijk, DAT bedoel ik nou!
Je praat over dingen waar je niks van af weet. Jij gaat er dus vanuit dat ik bevooroordeeld ben en mij niet tactisch opstel tegenover de hulpverleners. Geen idee waar je deze "wijsheid" vandaan haalt. Of is het gewoon bevooroordeeld zijn? Ik weet het niet, ik ken je niet. Ik wil daar dus geen oordeel over vellen.

Ik hoop voor je dochter dat ze spoedig adequate hulp zal krijgen..

Dat hoop ik ook, maar ik zie het nog niet gebeuren.

Sylvia